خانه ای با سقفی مقوایی

و با زیر بنایی آبرنگی

هر گز سایه بان خوبی نبود

در اوهام اوراق خیس دفترم

آنقدر اشکهایم را نوشتم

که چشمانم تمام شدند

شاید دیر شود

وقتی

تو بیایی و من ...

جای پای خاطره ای شده باشم

بخاطر رفتنت

هیچ کس مجازات نشد

جز سایه ای که به فضای پوچ دیوار محکوم شد

و تو چه میدانی که :

آن سایه من بودم

من از سایه بی آفتاب تر شده ام