پنجره ها باز می شوند
                    وارد می شوی
                    بدونِ چمدان
                    پُر از سمفونی
                    بارانِ من و گرمای دستانت وزیدن می گیرد
                    زمان، سکوت می کند
                   رازها آشکار شدند
                    و من
                    تندتر از باد، دویدم   دویدم
                    کاج ها خندیدند -حتما کفش هایش خوب است!-
                    ایستادم
                    -در همان آغاز راه-

                    و اینجا!
                    گفته بودم، کجا ایستاده ای؟
                    هزاران فرهاد
                    بدونِ ترانه ای بر لب های شیرین شان 
                    می میرند
                    اینجا، سرزمینِ بهار است

                    بهار، در پاییز فرو می ریزد    نم نم
                    گفتی بهشت است!
                    خندیدیم...
                    اما خدا، آن بالا  -هیس! بینِ خودمان باشد-
                    در آرزوی هیچ چیز نیستم
                    حتی
                    ماندنی شدن

                    بوی نور پیچیده
                    کسی همین نزدیکی است
                    اینجا، مرکزِ جهان
                    همین جا
                    کنارِ همین کاج های خیس...